نداشته باشد . لذا در شيوه مبارزه با نفس ، علماى علم اخلاق مى گويند : يك كسى مثلًا يك دروغ گفت ، بخواهد زبان خودش را قطع كرده و تازيانه اش بزند ، آيا صحيح است ؟ يا شخصى مثلًا يك غيبت كرد ، حالا سى تازيانه به خودش بزند ، صحيح است ؟ خير . يا يك كسى مثلًا دست خودش راببرد ، براى اينكه كار بد يا دزدى كرده ، اين نيز صحيح نيست . يك كسى كارى بكند كه ديگر احتياج به زن نداشته باشد . مثل آدم كشى ، خودكشى ، خير ، نفس كشى در اسلام حرام است ، مبارزه مهم است . امّا مهمتر از مسئله مبارزه ، مسئله تعديل است . تعادل در زندگى انسان اينكه انسان بتواند اين اسب چموش را مهار كند ، با توّجه به اينكه اين اسب غذا لازم دارد . شما اگر اسبى را بخواهيد سوار شويد كاه و جو مى خواهد . حالا اگر كاه و جو به او ندهيد ، خوب سوارى نمى دهد . انسان يك عضوش را كه از دست دهد ، مقدارى از عقلش را از دست مىدهد . عقل سالم دربدن سالم است . انسانى كه ضعف اعصاب داشته باشد نمى تواند فكر كند ، نمى تواند فرزندش را تربيت كند . انسانى كه ضعف جسمانى داشته باشد ، نمى تواند نماز شب بخواند ، نمى تواند در بازار براى ديگران يا براى خودش كاركند . همانقدر كه بايد مواظب روح باشد ، بايد از جسم مراقبت نمايد . تا اينجا از نظر همه فقها و علماى علم اخلاق و از نظر قرآن و روايات اهل بيت مسئله بلا اشكال است . اولين مطلبى كه هست و بايد مواظب باشيم اين است كه ما